De
ontdekking van het schrijven
Het schrijven is begonnen als een
ontspanning. Ik was, als afronding van een studie 'Nederlandse taal
en letterkunde', verstrikt geraakt in een eindscriptie onder de titel:
'De aard van de ironie bij Gerard Reve'. Minstens honderd verschillende
definities van het begrip 'ironie' hadden me in grote verwarring gebracht
over een verschijnsel dat steeds ongrijpbaarder werd in zijn tweeslachtigheid."'wel
en niet grappig/serieus/spottend bedoeld'.
In het schrift, dat bestemd was voor de scriptie, begon ik onbewust
het een en ander neer te krabbelen. Iets wat enige opheldering verschafte
over de aard van Reve's ironie was het niet. Er ontstond iets heel anders
en eigenzinnigs, waarover ik zelf nauwelijks enige controle had. Het
was alsof mijn hand, niet ik, deze beslissing nam. Het was mijn hand,
die een verhaal bedacht. Toen hij niet langer bewoog, gluurde ik nieuwsgierig
in het schrift. Ik was verbaasd: voor mij lag een verhaal - met een
begin, een einde en iets er tussenin. Zo heeft het schrijven mij overrompeld
en ik heb geen weerstand geboden.
