Recensenten
over 'Een varken in het paleis'
'Tessa de Loo doet Byrons tocht door
het rijk van Ali Pasja dus na al die tijd nog eens over. Een erg aardig
idee, wat ook een erg aardig boek heeft opgeleverd.
(...)
Door de kracht van het woord komt het geliefde portret uit haar oude
schoolboek bijna tot leven.'
Hans Warren in PZC, 11 september
1998
'Hoe euforisch en bevangen De Loo ook is, haar verslag laat ze daar
niet te zeer door aantasten, dat blijft levendig en informatief. En
het is niet zonder literaire listen.'
Carel Peeters in VN, 12 september
1998
'Heeft De Loo heel bewust een spel gespeeld met genres en verteltechnieken,
louter en alleen om de lezer aan het verstand te brengen hoe betrekkelijk
de 20e-eeuwse literaire normen zijn? Als dat zo is, is ze veel verder
gegaan dan welke historische-roman schrijver ook. Ze beperkt zich niet
tot de beschrijving van een historische periode, ze gebruikt ook de
technieken van die tijd.'
Enny de Bruijn in Reformatorisch Dagblad, 14 oktober 1998
'"Een varken in het paleis" is geen roman maar ook geen
reisliteratuur in enge zin. Je zou het een fragmentarische biografie
kunnen noemen, waarin de schrijfster zichzelf een actieve rol toebedeelt
en via een queeste naar de gebiografeerde zichzelf zoekt.'
Elsbeth Etty in NRC Handelsblad, 18 september 1998
'Op
haar best is de schrijfster als ze even loskomt van die "ziekelijke
hang aan het verleden" (zelfspot!) en zichzelf en haar omgeving
met enige distantie gadeslaat. De beschrijvingen van haar sanitaire
avonturen, de onderhandelingen met een steeds woester wordende paardenman
en terloopse observaties van passanten behoren tot de beste stukken
van het boek.'
Marja Pruis in De Groene Amsterdammer, 23 september 1998
'Eine entmutigende Reiseerzählung?
Nein, gewiss nicht. Dagegen spricht nicht nur der wunderschöne
Parlando-Stil mit seinem bildhaften Metaphern. Dagegen spricht das lächelnde
Kopfschütteln, met dem Tessa de Loo sich und ihrem Vor-Reisenden
über die Shulter schaut. Wobei sie auch einen ganz modern anmutenden
Byron voller Widersprüche aufdeckt, der oft dem Kampf gegen sein
Gewicht und einer satten Portion Hypochondrie erlag. Aus Angst vor geistiger
Abstumpfung hatte der Lord zeit Leben die Ferne gesucht. Tessa de Loo
erkennt im Reisen, dass sie es letzlicht mit Novalis hält, der
auf die Frage, wohin wir denn gingen, antwortete: 'Immer nach Hause!'
Eva L. Walser in Transatlantik, 1. Mai
2000
terug
naar Recensenten over 'Een varken in het paleis'
