Tessa
de Loo over 'De tweeling'
'Ik ben van een generatie met een sterk anti-Duits
vijandbeeld. er waren wel goede Duitsers, zo genuanceerd waren mijn
ouders wel, maar door de verhalen wist ik waartoe de Duitsers in staat
waren gebleken. Op mijn negende ging ik logeren bij een tante in Duitsland.
Ik had het idee dat ik daar iets monsterachtigs zou aantreffen, maar
tot mijn verbazing waren de kinderen met wie ik speelde niet anders
dan de Nederlandse. Ze maakten alleen "een Knicks" als ze
werden voorgesteld. Dat vond ik nogal overdreven. Maar ook al verliep
de eerste confrontatie met Duitsland gewoon, de verhalen zaten zo diep
dat ik toen nog geen andere houding tegenover Duitsland aannam.'
Tessa de Loo in gesprek
met Johan Diepstraten, De Stem, 5 november 1993
'Maria Hesse bleek nogal een innemende praatster. Ze sprak hard en
dominant, zoals dat hoort voor een Duitse, maar het grappige was dat
ze duizendmaal boeiender was dan al die suffe, alleen in zichzelf geïnteresseerde
Nederlanders die daar aan tafel zaten. En ze had gevoel voor humor en
dat is - zegt men - toch heel onduits (...).
Deze vrouw gaf een versie van de oorlog, een visie op de Duitse geschiedenis
die totaal indruiste tegen de ideeën die ik van huis uit had meegekregen
(...).
Deze vrouw probeerde me ervan te overtuigen dat het Duitse volk vanaf
'33 slachtoffer was geweest van een dictatuur. Ze bracht me aanvankelijk,
net als Lotte in mijn roman, soms tot razernij met haar verhalen. Maar
ik moest wel overstag gaan.'
Tessa de Loo in gesprek met Ad Franssen,
HP/De Tijd, 29 oktober 1993
'De ergste zonde die ik volgens de kritiek heb begaan, is dat het boek
zo traditioneel is. Er zit niets vernieuwends in. Het is een louter
episch boek in de naturalistische traditie, dat de lezer meesleept,
en dat vinden ze ouderwets.'
(...)
'Ik word hier [in de recensie van
Hans Warren in de PZC] als landverraadster gepresenteerd, terwijl
ik juist aldoor beide kanten laat zien. Het boek is doordrenkt van mij
eigen voorgeschiedenis en die van mijn familie. De lezer is getuige
van een botsing van twee werelden.'
'Ik ben van na de oorlog. Ik ben er niet door beschadigd. Het beschrijven
van schurken is voor mij daarom te simpel. Ik wil weten hoe ze in elkaar
zitten. Ik wil het duivelse in hen ontkrachten door het te begrijpen.
Maar als ik de Nederlandse vrouw verzoenender had gemaakt tegenover
haar Duitse zuster, was er waarschijnlijk weer een andere groep geschokt
geweest: die van de oudere Nederlanders die veel hebben meegemaakt.'
Tessa de Loo in gesprek met
Reinjan Mulder, NRC, 16 september 1994
'Gezien hun ouderdom en hun persoonlijke achtergrond is het psychologisch
gerechtvaardigd dat die
twee [Lotte en Anna] zich niet verzoenen. Het zou een al te mooi sprookje
zijn als het boek daarmee was geëindigd.'
Tessa de Loo in gesprek met Ad Franssen,
HP/De Tijd, 29 oktober 1993
terug
naar Tessa de Loo over 'De tweeling'
